17 Listopad, 2017 Udostępnij

INSULINOOPORNOŚĆ – przyczyny, objawy i leczenie

Ostatnio wiele osób „diagnozuje” u siebie insulinooporność, często nie wykonując żadnych badań. W tym artykule przedstawimy Wam, na czym polega insulinooporność, jakie są jej przyczyny i sposoby leczenia.

Czym jest insulinooporność?

Insulinooporność oznacza obniżoną wrażliwość organizmu na działanie insuliny (która jest hormonem produkowanym przez trzustkę, regulującym poziom cukru we krwi), mimo jej prawidłowego lub podwyższonego stężenia we krwi.

Czym grozi insulinooporność?

Kiedy organizm wykazuje mniejszą wrażliwość na insulinę, zaalarmowany jej pozornym brakiem produkuje ją we większych ilościach, co w konswekwencji może prowadzić do wielu chorób, np. rozwoju cukrzycy typu 2, zwłaszcza u osób z nadwagą i otyłością. Ciągły nadmiar insuliny obciąża trzustkę, która w konswekwencji przestaje funkcjonować prawidłowo, zwiększając ryzyko zachorowania np. na miażdżycę czy powodując niealkoholowe stłuszczenie wątroby. Nadmiar cukru powoduje również osłabienie układu odpornościowego. Insulinooporność może mieć także wpływ na powstawanie osteoporozy – wapń trafia do kości zbyt wolno, przez co znaczna jego część trafia do tętnic, które ulegają powolnemu zwapnieniu. Insulinooporność może także zaburzać pracę tarczycy i PCOS.

Insulinooporność – przyczyny

Insulinooporność może mieć podłoże genetyczne. Często jest także wynikiem nadmiaru produkcji hormonów antagonistycznych do insuliny, np. kortyzolu (zespół Cushinga) czy hormonow tarczycy (nadczynność tarczycy).
Największe ryzyko insulinooporności spada na osoby z nadwagą i otyłością. Przyczyny insulinooporności najczęściej tkwią w nieprawidłowej diecie. Nadmiar spożywanego cukru może powodować uniewrażliwienie organizmu na insulinę. Czynnikami ryzyka są również mała aktywność fizyczna i wysokokaloryczna dieta. Również palenie tytoniu i alkohol sprzyjają jej rozwojowi. Często insulinooporność rozwija się w czasie ciąży.

Insulinooporność – jakie są objawy?

Objawy insulinooporności nie są charakterystyczne, a często zaburzenie rozwija się w ukryciu. Do najczęstszych objawów insulinooporności należą:
* chroniczne zmęczenie i senność
* wzmożony apetyt
* stany depresyjne
* wzrost masy ciała i otłuszczenia brzusznego
* trudności z koncentracją
* nadciśnienie tętnicze
* podwyższony poziom cholesterolu
* podwyższony poziom cukru we krwi.

Jak zdiagnozować insulinooporność?

Diagnostyka może przebiegać w różny sposób. Najbardziej rozpowszechnionymi metodami diagnostyki insulinooporności są:

1. Metoda klamry metabolicznej
Tzw. ?złoty standard? diagnostyczny. To najdokładniejsze badanie, jednak również najdroższe.
Polega na oznaczeniu ilości glukozy jaka powinna zostać podana badanemu, aby mogła utrzymać stałą wartość glukozy we krwi w trakcie 120 minut wlewu insuliny, przy pomiarach co 5 minut.

2. Test obciążenia glukozą
Od badanego pobiera się dwie próbki krwi – na początku badania na czczo i po podaniu glukozy. Analizuje się reakcję organizmu na podawaną doustnie glukozę przez wydzielanie insuliny i poziom cukru we krwi.

3. Badanie poziomu insuliny i glukozy (metoda HOMA)
Jedna z najprostszych metod. Polega na określeniu ilorazu stężenia insuliny i glukozy we krwi na czczo i wyliczeniu na tej podstawie wskaźnika insulinooporności.

4. Test tolerancji insuliny
Ocena insulinowrażliwości na podstawie reakcji na podaną insulinę z zewnątrz.

5. Test supresji endogennej insuliny
Polega na blokowaniu wydzielania insuliny przez trzustkę przez podanie badanemu adrenaliny i propranololu.

Insulinooporność – leczenie

Leczenie insulinooporności to zmiana trybu życia. Polega głównie na usuwaniu przyczyny powstania insulinooporności. Konieczne jest wprowadzenie odpowiednio zbilansowanej diety i zwiększenie aktywności fizycznej. Jeżeli insulinooporność powstała w wyniku nadmiernego wydzielania jakiegoś hormonu lub działania leku, należy podjąć leczenie temu przeciwdziałające.

Zobacz również